Annelerinizin Size Asla Söylemediği, Duygulanacağınız Gerçekler

0
118

Dünyadaki her anne, fedakarlık, merhamet, bağlılık ve sevginin parlayan bir örneğidir. Annelik deneyimi tüm mantıksal anlayışa veya açıklamalara meydan okur, tamamen çocuk odaklı davranır. Bir annenin çocuğunun iyiliği, mantıksal tüm açıklamaların üzerindedir. Kendi çocuğunuz olmadığı sürece de, onu anlayamazsınız.

 Annelerimiz bizler için yaptığı bazı şeylerden muhtemelen hiç bahsetmedi. Ancak hiç bahsetmemesi, yaşamadığı anlamına gelmiyor. İşte annelerimizin yaşadığı, bize hiç bahsetmediği, duygulanacağınız gerçekler!

horizontal-line-png-photos

Annelerimizi Ağlattık …  Hem de Birçok Kez.

Hamile olduğunu öğrendiğinde ağladılar. Bizleri doğurduklarında ağladılar. Bizi ilk kez kucaklarına aldıklarında ağladılar. Mutluluktan ağladılar. Korkuyla ağladılar. Endişeyle ağladılar. Ağladılar, çünkü bizim için derin düşüncelere kapılıyorlardı. Acılarımızı ve mutluluğumuzu hissettiler. Ve her daim aslında bizim iyiliğimiz ve onlara yaşattığımız mutluluk nedeniyle ağladılar…

 

Kendisi İstiyor Olsa da, Pastanın O Son Dilimini Hep Bize Verdi…

O güzel pastadan son bir dilim kalmıştı ve o annemizin payıydı. Ancak arzular gözlerle bakan bizleri gördü ve bu pastanın bizim için daha önemli olduğunu ve bizi daha mutlu edeceğini fark etti. Kendisi istiyor olsa dahi, o son dilimleri hep bize verdi.

Canı Acısa da Acımadığını Söyledi.

Bizi 9 ay karınlarında taşıdılar, bu sürede birçok sıkıntı çektiler. Bizleri doğururken inanılmaz acılara katlandılar. Emzirirken canlarını yaktık, yine de emzirmekten vazgeçmediler. Küçük ama keskin tırnaklarımızla onları yaraladık, saçlarını çektik ve daha çeşit çeşit küçük yaralar verdik. Bir defasında bile bizi sevmekten vazgeçip canlarının yandığını dile getirmediler.

 

İyiliğimizin İçin Her Zaman Endişelendi

Her zaman bizi korumaya çalıştı. Daha karnındayken bize nazik davrandı. Doğduğumuzda başkaları bizi kucakladığında her an zarar gelecek korkusu ile gözlerini üzerimizden ayırmadı. Bizi okula uğurlamak için sabahın en erken saatlerinde kalktı, kahvaltımızı asla eksik tutmadı. Eve geç döndüğümüzde geç saatlere kadar bizi bekledi. Hastalandığımızda başımızda bekledi. İyiliğimiz için yapılması gereken her şeyi, bir of bile demeden yaptı.

 

Uyurken Bizi İzledi

Elbette kendisinin de uykusu vardı, ancak o bizimle ilgilenmeyi ve kendi uykusunu bizim için feda etmeyi kabul etti. Saatlerce uyumamız için elinden geleni yaptı ve uykuya dalsak dahi, yine de başımızda bekledi. Çünkü hep bir ihtiyacımız olabilirdi.

 

 

Onu Kırsak da, Kırıldığını Asla Söylemedi

Büyüdük, kendimizi dünyanın tek sahibi sandık. Annemize bazen kötü sözler söyledik, bazen sesimizi yükselttik, kalbini kırdık. Ama yine de kırıldığını söylemedi, bizi her zaman ki sevgisi ile sarmaya devam etti.

 

Onların İlk Sırasında Her Daim Biz Vardık

Annelerimiz için önemli olan her zaman bizdik. Kendi karın açlığı, temizliği, bakımı, vakti, her zaman bize ayrılmıştı. Ama hiç şikayet etmedi.

 

Annelerimiz tüm bu fedakarlıkları, dile getirmeden yaptı. Ve tüm bunlara karşı küçücük bir teşekkürü, bir öpücüğü ve onu sevdiğimizi duymayı hak ediyor!